Autokompensatory działają jeszcze tam gdzie cyfrowa rejestracja byłaby nieefektywna, ponieważ zapewniają bezpośrednio obraz zmian napięcia w funkcji czasu, który jest wizualnie bezpośrednio dostępny.. Z całą pewnością rejestrator cyfrowy byłby dokładniejszy i szybszy jednak do wizualizacji zarejestrowanych cyfrowo wyników, pokazania wykresu potrzebne byłoby urządzenie graficzne np. monitor ploter lub drukarka, co w konkretnych okolicznościach mogłoby być niewygodne w stosunku do rejestratora analogowego - pomiary elektryczne.

Uzyskana dokładność pomiaru nie może być jednak lepsza, niż wynikałaby z błędu odczytu, czyli ostatecznie długości podziałki. Lata temu z tego względu budowano autokompensatory o długiej podziałce, np. o długości 500mm. Wówczas warto było zadbać o takie wykonanie podzespołów, żeby błąd dopuszczalny autokompensatora, wraz z błędem odczytu mógł być nawet na poziomie ą0.2% zakresu pomiarowego. W dzisiejszych czasach dużą dokładność skuteczniej osiąga się cyfrowo, więc dokładnych autokompensatorów mechanicznych nie warto stosować, ponieważ byłyby zbyt drogie. Użyteczne są natomiast mniej dokładne autokompensatory rejestrujące, których podziałka ma długość do 150mm, a błąd dopuszczalny podstawowy jest nie większy niż ą1% zakresu. Ich szybkość pisania jest taka, że sinusoidę o częstotliwości 1Hz, lub niewiele więcej i o amplitudzie równej pól zakresu pomiarowego mogą rejestrować z błędem w granicach błędu dopuszczalnego podstawowego - pomiary elektryczne.

Podczas wykonywania pomiarów przy użyciu autokompensatora może nam przeszkodzić kilka zjawisk fizycznych, które ograniczają dokładność autokompensatora. Jako pierwsze zjawisko należałoby wymienić rozróżnialność, ponieważ Istnieje pewna zmiana napięcia w stosunku do stanu równowagi, na którą organ ruchomy nie reaguje. Wówczas można powiedzieć, że przyrząd wykazuje histerezę pomiarową. Jak wiemy w mechanizmach ruchomych przyrządu występuje bowiem tarcie, na pokonanie którego potrzebny jest pewien wstępny moment obrotowy silnika, a więc pewne minimalne AU - przy mniejszym napięciu silnik nie ruszy, nie będzie przemieszczenia organu ruchomego. Takie napięcie w danym przypadku jest miarą rozróżnialności. Innym zjawiskiem ograniczającym dokładność jest niejednostajność rozkładu rezystancji wzdłuż potencjometru: zmiana spadku napięcia nie jest dokładnie proporcjonalna do długości. W takim przypadku można powiedzieć, że charakterystyk potencjometru nie jest liniowa. Rezystancja lokalnie zmienia się też na skutek ścierania się materiału oporowego, po którym ślizga się dociskany ruchomy suwak. Błąd pomiaru może też spowodować powstające napięcie kontaktowe na zestyku - pomiary elektryczne.

Jednak na szczęście wszystkie te zjawiska są łatwe do opanowania, gdy budowany jest autokompensator małej dokładności - pomiary elektryczne.