Detektor znaku nazywany też detektorem różnicy to detektor, który jest w elektronice nazywany komparatorem analogowym. Właśnie tak elektronicy nazywają detektor znaku, ponieważ za pomocą takiego komparatora można porównać napięcia. Natomiast inaczej jest w miernictwie, w którym „komparator" jest złożonym układem (przyrządem) realizującym mierzenie przez porównanie, w którym detekcja stanu zrównania jest tylko jedną z potrzebnych funkcji. Musimy więc rozróżniać, co jest tylko detekcją stopnia zrównoważenia (komparacji) stwierdzaną przy użyciu detektora znaku (różnicy), a co jest komparacją (pomiarem), w którym detektor znaku może być użyty. Określenie „analogowy" w nazwie „komparator analogowy" informuje nas, że ma on zastosowanie do porównywania napięć zmieniających się w sposób ciągły i wykrywania znaku (właściwie zmiany znaku) najlepiej dowolnie małej różnicy. Odwrotnie niż analogowy „komparator cyfrowy" przeznaczony jest do porównywania napięć występujących. w układach cyfrowych. W wyniku czego wynikają poważne następstwa techniczne: układy elektroniczne „komparatorów analogowych" są wyrafinowaną konstrukcją, gdzie osiągnięcie skrajnie oczekiwanych właściwości jest bardzo trudne, czego nie można powiedzieć o komparatorach cyfrowych. W szeroko rozumianym miernictwie trzeba poddać detekcji napięcie np. rzędu miliwolta, podczas gdy w technice cyfrowej wystarczy wykryć napięcie pomiędzy tzw. „poziomami logicznymi" wynoszące np. od 2 do 3V w standardzie TTL - pomiary elektryczne.