Nieliniowość charakterystyki diod jak wiemy cechuje się tym, że dla małego i bardzo małego napięcia ich rezystancja w kierunku przewodzenia zwiększa się i w granicy osiąga wielkość równą rezystancji w kierunku zaporowym, w granicy dioda przestaje prostować, tylko wtedy gdy napięcie jest odpowiednio małe. Jednak że we wzmacniaczu duża rezystancja w pętli ujemnego sprzężenia oznacza duże wzmocnienie wzmacniacza, czyli małe napięcie na wejściu jest mocno wzmacniane, odwrotnie natomiast przy dużym napięciu na wejściu rezystancja w pętli sprzężenia będzie mała i wzmocnienie będzie małe. Jeszcze inaczej będzie to wyglądało w węźle na wejściu wzmacniacza, gdzie porównywane są dwa prądy, wymuszający sinusoidalny ze źródła badanego z prądem z pętli sprzężenia i te prądy muszą być sinusoidalne, bo tylko wtedy mogą być zrównane. Tak zwana sinusoidalność mierzonego napięcia jest jednym z warunków odniesienia dla funkcji pomiaru napięcia skutecznego. Natomiast realny przebieg sinusoidalny napięcia tylko w szczególnych okolicznościach jest dokładną sinusoidą, więc dla realnej sinusoidy zależność ta jest przybliżona, a dla przebiegów mocno odkształconych jest fałszywa. Na zasadzie domniemania wiemy o sinusoidalności mierzonego napięcia, ponieważ nikt nie będzie w takich okolicznościach podejmować specjalnych badań kształtu sinosoidy. W związku z tym z samej zasady przetwarzania wynika ograniczenie dokładności i ograniczenie obszaru zastosowań przyrządów wykorzystujących tę zasadę przetwarzania. Gdy założenie sinusoidalności nie jest spełnione, to wskazania przyrządu obciążone będą błędem dodatkowym, ponieważ warunki użytkowania nie pokrywają się z warunkami odniesienia - pomiary elektryczne.